İlkokul ve ortaokulda birkaç heceleme yarışmasına katıldım; onlarla birlikte heceleme yarışması kelimelerini çalışmak, heceleme yarışması pratiği ve her zaman eğlenceli heceleme yarışması quizleri geldi. Heceleme yarışması deneyimim oldukça ilginç ve hikayemi oldukça büyüleyici bulacağınıza inanıyorum.
Bütün bunların sıkıcı geldiğini biliyorum ama heyecan vericiydi.
Benim gibi çok atletik olmayan biri için bir şeyde yarışmak ve kazanmak için bir yoldu.
En önemlisi, o zamandan beri hayatımdaki her girişimde bana yardımcı olan bir öğrenme deneyimiydi.
Heceleme Dünyasına!
İlk heceleme yarışması deneyimimi hatırlıyorum.
Şaşırtıcı bir şekilde, üçüncü sınıfımdan çok fazla şey öne çıkmıyor, çok arkadaşım olmaması ve öğretmenimi özellikle sevmemem dışında.
Ama kütüphaneyi ve kütüphaneciyi sevdim.
Bana ait olduğumu hissettirdi.
Beni ilk heceleme yarışmama da kaydetti.
O günlerde okulumuz ilk heceleme yarışmasını düzenliyordu.
Bu yüzden katılmak isteyen herkese açıktı.
Ne yapacağım konusunda hiçbir fikrim olmadığını itiraf etmeliyim, bir kişi heceleme yarışmasına nasıl hazırlanır?
Üçüncü sınıf öğrencisi için bu göz korkutucu bir zorluktu. Esas olarak, pratik için bazı zor kelimelerden geçmem gerektiği için.
Özellikle Şükran Günü tatilinden hemen önce kaydedildiğim ve heceleme yarışmasının döndüğümüzde yapılacağı düşünülürse.
Peki, 3. sınıf heceleme arayan herhangi bir üçüncü sınıf öğrencisi bu durumda ne yapardı?
Tatilin bütün haftasını sözlüğü okuyarak geçirdim.
Doğru okudunuz, sabahtan akşama kadar kelime kelime baktım, nasıl hecelendiklerine baktım.
Zihnimde antrenmandaydım, başaracaktım, kazanacaktım!
O Pazartesi geri döndük, kırk öğrenciden oluşan ilk grup kütüphanede toplandı.
Grubumuzun ilk yirmisinin, Noel tatilinden sonra ebeveynlerimizin önünde yapılacak bir sonraki tura geçeceği söylendi.
İlk Kelime – İlk Pratik
İlk kelimemi hâlâ hatırlıyorum, P-E-N-C-E-R-E.
O hecelemeyi kendime mal ettiğimde, heyecanlıydım! O turu geçmek için adrenalin ve heyecanın bir karışımını kullandım.
O gruptaki yirmiden biriydim. Hayatımda bir yarışmada başarılı olduğum ilk seferdi, hiç.
Noel tatilim harikaydı.
O yıl Noel için ne aldığımı hâlâ söyleyemem, çünkü bütün tatili tekrar sözlük okuyarak geçirdim.
Şükran Günü tatilinde bunu yapmanın ilk turda yardımcı olduğundan emindim.
Bir sonraki turda da yardımcı olacaktı.
Sonunda, bir sonraki tur kafeterya/oditoryumda yapıldı.
Diğer 39 öğrenciyle sahnede oturmak iyi hissettirdi.
Ailemin seyirciler arasında olduğunu biliyordum, kazanmak istiyordum ve kazanabileceğimi hissediyordum.
İlk Heceleme Yarışması Deneyimimin Acı Anı!
İlk on öğrencinin, bölgedeki diğer üç ilkokula karşı okulumuzu temsil edecek bölge çapında bir heceleme yarışmasına gideceği söylendi.
İlk turu geçtik ve yaklaşık 8 öğrenci kaybettik. Bir sonraki tur grubu 5 öğrenci daha azalttı.
Sonraki turlar sayıyı yavaş yavaş sadece 15’imize indirdi.
Hem kendime güveniyor hem de dehşete düşmüştüm.
Sonra kelime geldi, «weight».
Başaracağımdan emindim. Sonuçta, herkes «C» hariç «E»’den önce «I» derdi.
Yanlış!
Ve o tek hatayla ilk heceleme yarışmam sona erdi.
Sevincim midemin çukurunda bir düğüm haline geldi.
Hayal kırıklığı hafta sonunun geri kalanında beni rahatsız etti.
Nasıl Ayağa Kalktım? – Başarı Mantrası!
O bir sonraki Pazartesi, kütüphanede bunalıma girdim ve kütüphaneci neden kaybettiğimi bilip bilmediğimi sordu.
Kaybeden olduğum için dedim.
Bunun için birkaç sözü vardı.
Yeterince hazırlanmadığımı, gelecek yıl daha iyisini yapmak istiyorsam hazır olmam gerektiğini söyledi.
Ona sözlük okumamı anlattım.
Bunun kelime dağarcığımı geliştireceğini, ancak mutlaka hecelememi geliştirmeyeceğini söyledi.
Kullanım ve pratiğin gerekli olduğunu söyledi.
Beyzbolu sevdim, bu yüzden bana Nolan Ryan’ın atıcılık hakkında okumadığını, gelişmek için attığını söyledi. Kaslarını çalıştırdı.
Stratejim tamamen aynıydı!
Gerçekten hecelemeyi pratik etmem gerekiyordu.
O günden itibaren antrenmandaydım.
Elimden gelen herhangi bir kitabı okudum, kelimeleri tekrar tekrar özümsemek ve görmek için.
Yazdıkça, yazma becerilerim gelişti. Yazar ve konuşma yazarı olarak becerilerimin o yıllarda keskinleştiğini düşünüyorum.
Metnin tam sayfalarını kopyalayarak başladım.
Ödevim beni soruyu ve cevabı yazarken gördü.
Heceleme yarışmaları hakkında kitaplar aldım.
Heceleme yarışmalarında yaygın olarak kullanılan kelime listeleri buldum.
Bu yüzden onları yazmaya başladım.
Tekrar tekrar, uykumda heceleyebilene kadar.
Sonra kendim için yazmaya başladım.
Basit şeyler, basit diyaloglar.
Sadece hecelememi pratik etmek için bir günlük tuttum.
Yaz beni neredeyse aynı şeyi yaparken gördü.
Not defterimle kasabamın tenha yerlerine bisikletle gider ve sadece yazardım.
Kitaplar bu oturumlarda benim dostlarımdı.
O yaz daha önce hiç olmadığı kadar dışarıda zaman geçirdiğimi düşünüyorum.
Başarı Düşüşten Hemen Sonra Gelir!
Ona gerçekten o kadar dikkat etmedim, daha ilginç bir şeyle ilgileniyordum.
Sonunda, bir sonraki heceleme yarışması geldi.
Ring’e tırmanan Rocky Balboa gibi hissettim.
Format bu ikinci yıl için biraz değişti.
Sınıfta başladı.
Her Dördüncü Sınıf sınıfındaki ilk üç, Kütüphane’deki bir sonraki tura geçecekti.
Şükran Günü’nden önceki Cuma yapıldı.
Kolayca geçtim.
İlk turun bu kadar kolay olmasından hem memnun oldum hem de bir sonraki tur için endişelendim.
Televizyonda Şükran Günü Geçit Töreni’ni izlemek ve Şükran Günü Yemeği bile gerginliğimi yatıştırmadı.
Ama bir sonraki tur da aynı şekilde kolaydı.
İlk yirmideydim.
O yıl Noel, Şükran Günü’nün bir tekrarıydı.
Bulutların üzerindeydim.
Bir sonraki turu ele almaya hevesliydim ama tekrar elenmekten korkuyordum.
Günlüğüm mümkün olduğunca çok kelime kullanarak serbest yazma sayfaları gördü.
Görmeyi beklediğim kelimeleri pratik ederek yığınlarca kağıt geçtim.
Karşılığını verdi.
Kolayca geçtim ve o ayın ilerleyen günlerinde 1986 Heceleme Yarışması’nda Bancroft İlkokulu’nu temsil edecek ilk ona girdim.
Zafere Giden Yol!
Gün herhangi biri gibi başladı.
Teksas için soğuk, sabah çalışmaları.
O günü hatırlıyorum, zihnime sonsuza dek kazınmış.
28 Ocak 1986’ydı.
Sadece o gece Lise’deki olaylar için hatırlamıyorum.
Heceleme yarışması için Oditoryum.
Ama günün olayları için.
Bilim kurguyu ve uzayla ilgili öğeleri severek büyüdüm.
4. sınıf öğretmenim bugüne kadar en sevdiklerimden biri.
Sınıfta televizyonun erken öncüsüydü.
O gün bilim için, Uzay Mekiği Challenger’ın fırlatılışını izlemenin ve ardından fırlatmayı sağlayan Newton Yasalarını öğrenmenin mükemmel bir ders olduğunu düşündü.
Challenger’ın patladığını gördüğüm o saniyeyi hâlâ hatırlıyorum.
Neslimin belirleyici anıydı.
O gece sakin geçti.
Yedi astronot için bir dakikalık saygı duruşunda bulunduk.
Sonra yarışma başladı.
Zihnimde, onların onuru için savaşıyordum.
Doğru hecelediğim her kelime onlar içindi.
Her kelimeye o kadar dalmıştım ki, her kelimeyi doğru hecelediğimden emin olmak için, yarışmacı sayısının 5 öğrenciye indiğini ve onlardan biri olduğumu fark etmem birkaç dakika sürdü.
Son Anlar
Sonra 3’e indi.
Sonra ben ve başka bir okuldan bir öğrenciye indi.
Bir sonraki kelimesini yanlış heceledi.
Zaferi avucumun içinde hissettim.
Ancak kurallar şöyleydi: son kelimemi yanlış hecelersem, tekrar gitme şansı olurdu.
Kelimemi yanlış heceledim.
«instruments» kelimesine «U» yerine «A» koydum.
Yani şimdi eğer bir sonraki kelimesini yanlış hecelerse ve ben kendi kelimemi doğru hecelersem kazanırdım.
Eğer kendi kelimesini doğru hecelerse, hayatta kalmak için kendi kelimemi doğru hecelemem gerekirdi.
Üzüntümle, o kendi kelimesini doğru heceledi.
Dehşetle, bana «geographic» geldi.
Haritalarla ilgili her şeyi severim.
Ama bugüne kadar, 1986’da yanlış hecelediğim için o kelimeyle bir sorunum var.
İlk bölge çapında heceleme yarışmamı kaybettim.
Ama finalist olmuştum. Hayatımda ilk kez bir girişimde başarılı olmuştum.
Vizyonum Değişti – Yeni Bir Ben Doğdu!
Aniden, herhangi bir şeyi deneme yeteneğim olduğunu hissettim.
Futbol oynamaya başladım.
İyi olmadığımı itiraf ediyorum, ama denedim.
Sonra izciliğe girdim.
Boy Scout’lara kadar geldim.
Bir heceleme yarışmasının o ilk tadı bana değerli hayat dersleri öğretti.
Bana pratiğin her şeyi başarabileceğini öğretti.
Sıkı çalışmanın başarı için önemli olduğunu.
İçimde başarılı olma yeteneği olduğunu.
8. sınıfa kadar heceleme yarışmalarına katılacak ve tüm 8. sınıf heceleme kelimelerinde ustalaşacaktım.
Ne yazık ki, Lise yıllarımda bölgemiz onları sunmuyordu.
Her yıl son tura geldim ve aslında 7. sınıf Heceleme Yarışmamı kazandım.
Bugüne kadar, yıllar önceki kütüphanecimin beni bugün olduğum kişi yaptığını düşünüyorum.
Arkadaşı ve yönü olmayan yalnız bir çocuğa güveniyordu.
Artık siz de çevrimiçi Heceleme Yarışması’na katılabilirsiniz! Bugün Spellquiz’deki SBO bölümüne göz atın!
Michael Cole, Teksas’tan bir siyasi aktivist ve yazardır.
Seçilmiş bir göreve aday olmadan önce birkaç yıl eğitim ve işletme yönetiminde geçirdi. Aslında, 2014 ve 2016’da Kongre için Demokrat adaydı. Şu anda kendi adı altında siyasi yazılar ve Miles Kohl adı altında bilim kurgu yazıyor.
16 yıldır evli ve 4 köpeği var.